พระไตรปิฎก

เราเป็นผู้ชำนาญในจิต เจริญอิทธิบาทดีแล้ว

พ้นจากเครื่องผูกทุกชนิด

เราไม่กลัวท่านหรอก ท่านผู้มีอายุ

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “อุบลวรรณาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงหาย ตัวไป ณ ที่นั้นเอง







{๕๓๗} [๑๖๗] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้นเวลาเช้า จาลาภิกษุณีครองอันตรวาสก ฯลฯ จึงนั่งพักกลางวันที่โคนต้นไม้แห่งหนึ่ง

{๕๓๘} ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปหาจาลาภิกษุณีถึงที่อยู่ได้ถามจาลาภิกษุณีดังนี้ว่า “ภิกษุณี ท่านไม่ชอบใจอะไร”

จาลาภิกษุณีตอบว่า “ท่านผู้มีอายุ เราไม่ชอบความเกิดเลย”

{๕๓๙} มารผู้มีบาปกล่าวด้วยคาถาว่า

เพราะเหตุไร ท่านจึงไม่ชอบความเกิด

ผู้เกิดมาแล้วย่อมเสพกาม ใครให้ท่านยึดถือเรื่องนี้

อย่าเลยภิกษุณี ท่านจงชอบความเกิดเถิด

{๕๔๐} จาลาภิกษุณีกล่าวด้วยคาถาว่า

ความตายย่อมมีแก่ผู้ที่เกิดมาแล้ว

ผู้ที่เกิดมาแล้วย่อมประสบทุกข์

คือ การจองจำ การฆ่า ความเศร้าหมอง

เพราะฉะนั้น เราจึงไม่ชอบความเกิด