{๗๐๙} [๒๐๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้น โกศล สมัยนั้น มาณพหลายคนซึ่งเป็นศิษย์ของพราหมณ์ภารทวาชโคตรคนหนึ่ง เป็นคนหาฟืน พากันเข้าไปยังราวป่านั้นแล้วได้เห็นพระผู้มีพระภาคประทับนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งพระกายตรง ดำรงสติไว้เฉพาะหน้า อยู่ในราวป่านั้น จึงเข้าไปหาพราหมณ์ภารทวาชโคตรถึงที่อยู่ ได้กล่าวกับพราหมณ์ภารทวาชโคตรดังนี้ว่า “ขอท่าน พึงทราบ พระสมณโคดมประทับนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งพระกายตรง ดำรงสติไว้เฉพาะหน้า อยู่ในราวป่า”

{๗๑๐} ลำดับนั้น พราหมณ์ภารทวาชโคตรพร้อมด้วยมาณพเหล่านั้นเข้าไปยังราวป่า นั้นแล้ว ได้เห็นพระผู้มีพระภาคประทับนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งพระกายตรง ดำรงสติไว้ เฉพาะหน้าเช่นนั้นจริง จึงเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับแล้วได้กราบทูลด้วย คาถาว่า

ภิกษุ ท่านเข้าไปสู่ป่าที่ว่างเปล่าปราศจากคน

ในป่าหนาทึบน่าหวาดเสียวนัก มีกายไม่ไหวหวั่น

มีประโยชน์อันงาม เพ่งพินิจอย่างดีหนอ

ท่านเป็นมุนีอาศัยป่า อยู่ในป่าแต่ผู้เดียว

ซึ่งไม่มีเสียงขับร้อง และเสียงบรรเลง

การที่ท่านมีใจยินดี อยู่ในป่าแต่ผู้เดียวนี้

ปรากฏเป็นข้อน่าอัศจรรย์แก่ข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าปรารถนาไตรทิพย์อันยอดเยี่ยม ๑

จึงอยากเป็นสหายกับท้าวมหาพรหมผู้เป็นอธิบดีของโลก

เหตุไรท่านจึงชอบใจป่าที่ปราศจากคน

ท่านทำความเพียรอยู่ที่นี้เพื่อจะบังเกิดเป็นพรหมหรือ

๑ ไตรทิพย์อันยอดเยี่ยม หมายถึงพรหมโลก (สํ.ส.อ. ๑/๒๐๔/๒๕๒)