พระไตรปิฎก

{๗๑๑} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ความมุ่งหวัง ๑ หรือความเพลิดเพลินอย่างใดอย่างหนึ่ง

ในอารมณ์หลายชนิดซึ่งมีอยู่ประจำทุกเมื่อนานาประการ

หรือตัณหาอันเป็นเหตุให้กระชับแน่นทั้งปวงนั้น

ซึ่งมีความไม่รู้เป็นมูลรากก่อให้เกิดต่อ ๆ ไป

เราทำให้สิ้นสุดพร้อมทั้งรากแล้ว

เรานั้นจึงไม่มีความมุ่งหวัง ไม่มีตัณหาอาศัย

ไม่มีตัณหาเข้ามาใกล้ มีปกติเห็นหมดจดในธรรมทั้งปวง

บรรลุสัมโพธิญาณอันยอดเยี่ยม ๒ ประเสริฐสุดแล้ว

เราจึงควรแก่ความเป็นพรหม แกล้วกล้า เพ่งพินิจอยู่ ๓

{๗๑๒} เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว พราหมณ์ภารทวาชโคตรได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจน ไพเราะยิ่งนัก ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ฯลฯ ขอพระโคดมผู้เจริญโปรดทรงจำข้าพระองค์ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะ ตั้งแต่ วันนี้เป็นต้นไปจนตลอดชีวิต”



๑ ความมุ่งหวัง ในที่นี้หมายถึงตัณหา (สํ.ส.อ. ๑/๒๐๔/๒๕๒)
๒ สัมโพธิญาณอันยอดเยี่ยม ในที่นี้หมายถึงพระอรหัต (สํ.ส.อ. ๑/๒๐๔/๒๕๓) ๓ เพ่งพินิจอยู่ ในที่นี้หมายถึงเพ่งพินิจอยู่ด้วยฌาน ๒ อย่าง คือ (๑) รูปฌาน (๒) อรูปฌาน (สํ.ส.อ. ๑/ ๒๐๔/๒๕๓)