พระไตรปิฏก

{๗๖๑} [๒๒๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ภิกษุ นั้นพักผ่อนอยู่ในที่พักกลางวัน ตรึกถึงอกุศลวิตกอันเลวทราม ซึ่งอิงอาศัยการ ครองเรือน

{๗๖๒} ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อภิกษุนั้น ประสงค์จะให้เธอสลดใจ จึงเข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วกล่าวกับภิกษุนั้นด้วยคาถาว่า

ท่านต้องการความสงัดจึงเข้าป่า

ส่วนใจของท่านกลับพล่านไปภายนอก

ท่านป็นคน จงกำจัดความพอใจในคน

แต่นั้นท่านปราศจากความกำหนัดแล้ว จักมีความสุข

ท่านมีสติ ทำไมไม่ละความยินดีเล่า

เราเตือนให้ท่านระลึกถึงธรรมของสัตบุรุษ

เพราะธุลีคือกิเลสประดุจบาดาลข้ามได้ยาก

ความกำหนัดในกามอย่าได้ครอบงำท่านเลย

นกที่เปื้อนฝุ่น ย่อมสลัดละอองธุลีที่แปดเปื้อนให้ตกไป ฉันใด

ภิกษุผู้มีความเพียร มีสติ ย่อมสลัดละอองธุลีคือกิเลส

ที่แปดเปื้อนให้ตกไป ฉันนั้น

ลำดับนั้น ภิกษุนั้นถูกเทวดานั้นทำให้สลดใจ เกิดความสลดใจแล้ว