{๗๖๓} [๒๒๒] สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้นภิกษุนั้นนอนหลับในที่พักกลางวัน

{๗๖๔} ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อภิกษุ นั้นประสงค์จะให้เธอสลดใจ จึงเข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับภิกษุนั้นด้วย คาถาว่า

ท่านจงลุกขึ้นเถิดภิกษุ จะนอนทำไม

มีประโยชน์อะไรด้วยความหลับ

ท่านเร่าร้อนเพราะกิเลส ถูกลูกศรเสียบแทงดิ้นรนอยู่

มัวหลับอยู่ทำไม

ท่านออกบวชด้วยศรัทธาใด

จงเพิ่มพูนศรัทธานั้นเถิด

อย่าตกไปสู่อำนาจแห่งความหลับเลย

{๗๖๕} ภิกษุนั้นกล่าวคาถาเหล่านี้ว่า

คนเขลาหมกมุ่นอยู่ในกามารมณ์เหล่าใด

กามารมณ์เหล่านั้นไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน

ความหลับจะพึงแผดเผาบรรพชิตผู้พ้นแล้ว

ผู้ไม่เกี่ยวข้องในกามารมณ์ซึ่งจะยังสัตว์ให้ติดอยู่ ได้อย่างไร

เพราะกำจัดฉันทราคะได้ และเพราะก้าวล่วงอวิชชาได้

ญาณนั้นจึงบริสุทธิ์อย่างยิ่ง

ความหลับจะแผดเผาบรรพชิต ได้อย่างไร