ลูกอุตรา เจ้าจงนิ่งเถิด

ลูกปุนัพพสุ เจ้าจงนิ่งเถิด

จนกว่าแม่จะฟังพระธรรมของพระพุทธเจ้า

ผู้ประเสริฐ ผู้เป็นพระศาสดา

พระผู้มีพระภาคตรัสนิพพาน

อันเป็นเครื่องเปลื้องตนจากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวง

เวลาที่ปรารถนาในธรรมนี้จะล่วงเลยแม่ไป

ลูกของตนเป็นที่รักในโลก

สามีของตนเป็นที่รักในโลก

แต่ความปรารถนาในธรรมนี้

เป็นที่รักของแม่ยิ่งกว่าลูกและสามีนั้น

เพราะว่าลูกหรือสามีที่รัก

จะพึงปลดเปลื้องแม่จากทุกข์ไม่ได้

ส่วนการฟังธรรมย่อมปลดเปลื้องสัตว์ทั้งหลายจากทุกข์ได้

เมื่อโลกถูกทุกข์ครอบงำอยู่ ประกอบแล้วด้วยชราและมรณะ

เราต้องการฟังธรรมที่ทำให้ตรัสรู้เพื่อจะพ้นจากชราและมรณะ

ลูกปุนัพพสุ เจ้าจงนิ่งเถิด

{๘๒๔} ปุนัพพสุพูดว่า

แม่ เราจักไม่พูด อุตรานี้ก็จักนิ่ง

ท่านจงใส่ใจถึงธรรมอย่างเดียว

การฟังพระสัทธรรมจงเป็นความสุข

แม่ เราไม่รู้พระสัทธรรม จึงได้เที่ยวไปลำบาก

พระพุทธเจ้าพระองค์นี้เป็นผู้ทำความสว่างให้

แก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายผู้ลุ่มหลง

พระองค์เหลือแต่พระสรีระในชาติสุดท้าย

มีพระจักษุ แสดงธรรมอยู่