{๘๙๙} [๒๕๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ณ ที่นั้น ฯลฯ

{๙๐๐} พระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัส เรื่องนี้ว่า

“ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมจำนวนมาก อาศัยอยู่ในกุฎีที่มุงด้วยใบไม้ใกล้ฝั่งสมุทร สมัยนั้น สงครามระหว่างพวกเทพกับ อสูรประชิดกัน ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘พวกเทพดำรงอยู่ในธรรม พวกอสูรไม่ดำรงอยู่ในธรรม ภัยจากพวกอสูรพึงเกิด แก่พวกเรา ทางที่ดีพวกเราพึงเข้าไปหาท้าวสมพรจอมอสูรแล้วขออภัยท่านเถิด’

{๙๐๑} ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้น ได้หายตัวจากกุฎีที่มุงด้วยใบไม้ ใกล้ฝั่งสมุทรไปปรากฏอยู่ตรงหน้าท้าวสมพรจอมอสูร เหมือนบุรุษผู้มีกำลังเหยียดแขน ออกหรือคู้แขนเข้า ฉะนั้น ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้น ได้กล่าว กับท้าวสมพรจอมอสูรด้วยคาถาว่า

พวกฤๅษีมาขออภัยกับท่านท้าวสมพร

การให้ภัยหรือให้อภัย ท่านกระทำได้โดยแท้

{๙๐๒} ท้าวสมพรจอมอสูรได้กล่าวว่า

ไม่มีการให้อภัยแก่พวกฤๅษี

ผู้ชั่วช้า ผู้คบหาท้าวสักกะ

เราให้ภัยเท่านั้นแก่พวกท่านผู้ขออภัย

{๙๐๓} พวกฤๅษีกล่าวว่า

ท่านให้ภัยเท่านั้นแก่พวกเราผู้ขออภัย

พวกเราขอรับเอาแต่อภัยอย่างเดียว

ส่วนภัยจงเป็นของท่านเถิด