{๘๙๕} [๒๕๕] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมจำนวนมากอาศัย อยู่ในกุฎีที่มุงด้วยใบไม้ในราวป่า ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพกับท้าวเวปจิตติจอมอสูร เข้าไปหาฤาษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้นถึงที่อยู่

{๘๙๖} ครั้งนั้น ท้าวเวปจิตติ จอมอสูร ทรงฉลองพระบาทหนาหลายชั้น ทรงพระขรรค์ มีผู้กั้นฉัตรให้ เข้าไปสู่ อาศรมทางประตูพิเศษ เข้าไปใกล้ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้นห่างไม่ถึงวา ส่วนท้าวสักกะจอมเทพทรงถอดฉลองพระบาท ประทานพระขรรค์ให้แก่ผู้อื่น รับสั่ง ให้ลดฉัตร เสด็จเข้าไปทางอาศรมโดยทางประตูเข้าออก ประคองอัญชลีนอบน้อมฤาษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้นแล้วอยู่ใต้ลม

{๘๙๗} ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรม เหล่านั้น ได้กล่าวกับท้าวสักกะจอมเทพด้วยคาถาว่า

กลิ่นของฤๅษีผู้ประพฤติพรตมานาน

ย่อมฟุ้งจากกายไปตามลม

ท้าวสหัสนัยน์ ๑ พระองค์จงถอยไปจากที่นี้

ท้าวเทวราช กลิ่นของพวกฤๅษี ไม่สะอาด

{๘๙๘} ท้าวสักกะตรัสตอบว่า

กลิ่นของพวกฤๅษีผู้ประพฤติพรตมานาน

ย่อมฟุ้งจากกายไปตามลม

ท่านเจ้าข้า พวกข้าพเจ้าต่างก็มุ่งหวังกลิ่นนี้

เหมือนคนมุ่งหวังระเบียบดอกไม้อันวิจิตรบนศีรษะ ฉะนั้น

พวกเทพหามีความสำคัญในกลิ่น

ของผู้มีศีลนี้ว่า เป็นสิ่งปฏิกูลไม่



๑ ท้าวสหัสนัยน์ หมายถึงท้าวสักกะจอมเทพผู้ทรงคิดเนื้อความได้ตั้งพันโดยครู่เดียว (ดูข้อ ๒๕๘/๓๗๖)