พระไตรปิฎก

{๙๔๐} ท้าวสักกะตรัสตอบว่า

มาตลี เราโปรดปรานมรรยาท

ของท่านผู้รู้ที่ไม่มีเรือนเหล่านั้น

เพราะท่านเหล่านั้นเป็นผู้ไม่มีความห่วงใย

ในบ้านที่ท่านจากไป

บุคคลผู้จะเก็บข้าวเปลือก

ของท่านเหล่านั้นไว้ในฉางก็ไม่มี

จะเก็บไว้ในหม้อก็ไม่มี จะเก็บไว้ในกระเช้าก็ไม่มี

ท่านเหล่านั้นมีวัตรงาม

แสวงหาอาหารที่ผู้อื่นทำเสร็จแล้ว

เยียวยาอัตภาพด้วยอาหารนั้น

ท่านเหล่านั้นเป็นนักปราชญ์

กล่าวคำสุภาษิต เป็นผู้สงบ ประพฤติสม่ำเสมอ

มาตลี พวกเทวดายังโกรธกับอสูร

และสัตว์เป็นอันมากยังโกรธซึ่งกันและกัน

เมื่อเขายังโกรธกัน แต่ท่านเหล่านั้นไม่โกรธ

ดับ(ความโกรธ)เสียได้ในบุคคลผู้มีอาชญาในตน

เมื่อชนทั้งหลายยังมีความถือมั่น

ท่านเหล่านั้นไม่ถือมั่น

มาตลี เราจึงนอบน้อมท่านเหล่านั้น