Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 20 หน้าที่ 115

<< | หน้าที่ 115 | >>
[๑๒๓] บุคคล ๒ จำพวกนี้ให้อิ่มได้ง่าย

บุคคล ๒ จำพวกไหนบ้าง คือ

๑. คนที่ไม่สะสมสิ่งที่ได้มาทุกครั้ง ๒. คนที่ไม่สละสิ่งที่ได้มาทุกครั้ง

บุคคล ๒ จำพวกนี้แลให้อิ่มได้ง่าย (๕)

[๑๒๔] ปัจจัยให้เกิดราคะ ๒ อย่างนี้

ปัจจัย ๒ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. สุภนิมิต (นิมิตงาม) ๒. อโยนิโสมนสิการ (การมนสิการโดยไม่แยบคาย)

ปัจจัยให้เกิดราคะ ๒ อย่างนี้แล (๖)

[๑๒๕] ปัจจัยให้เกิดโทสะ ๒ อย่างนี้

ปัจจัย ๒ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. ปฏิฆนิมิต (นิมิตให้ขัดเคือง) ๒. อโยนิโสมนสิการ

ปัจจัยให้เกิดโทสะ ๒ อย่างนี้แล (๗)

[๑๒๖] ปัจจัยให้เกิดมิจฉาทิฏฐิ ๒ อย่างนี้

ปัจจัย ๒ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. ปรโตโฆสะ (เสียงจากผู้อื่น) ๒. อโยนิโสมนสิการ

ปัจจัยให้เกิดมิจฉาทิฏฐิ ๒ อย่างนี้แล (๘)

[๑๒๗] ปัจจัยให้เกิดสัมมาทิฏฐิ ๒ อย่างนี้

ปัจจัย ๒ อย่าง อะไรบ้าง คือ

๑. ปรโตโฆสะ ๒. โยนิโสมนสิการ (การมนสิการโดยแยบคาย)

ปัจจัยให้เกิดสัมมาทิฏฐิ ๒ อย่างนี้แล (๙)

๑ สุภนิมิต หมายถึงอิฏฐารมณ์ คืออารมณ์ที่น่าปรารถนา (องฺ.ทุก.อ. ๒/๑๒๔/๖๖)
๒ ปฏิฆนิมิต หมายถึงอนิฏฐนิมิต คืออารมณ์ที่ไม่น่าปรารถนา (องฺ.ทุก.อ. ๒/๑๒๕/๖๖)
๓ ปรโตโฆสะ ในที่นี้หมายถึงการฟังอสัทธรรมจากผู้อื่น (องฺ.ทุก.อ. ๒/๑๒๖/๖๖)
๔ ปรโตโฆสะ ในที่นี้หมายถึงการฟังพระสัทธรรมจากผู้อื่น (องฺ.ทุก.อ. ๒/๑๒๗/๖๖)

สารบัญพระไตรปิฏก · Tipiṭaka