Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 21 หน้าที่ 273

<< | หน้าที่ 273 | >>
๙. สัจฉิกรณียสูตร


ว่าด้วยธรรมที่ควรทำให้แจ้ง


{๑๘๙} [๑๘๙] ภิกษุทั้งหลาย ธรรมที่ควรทำให้แจ้ง ๔ ประการนี้

ธรรมที่ควรทำให้แจ้ง ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยกาย ๒. ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยสติ

๓. ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยจักษุ ๔. ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยปัญญา

ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยกาย เป็นอย่างไร

คือ วิโมกข์ ๘ ควรทำให้แจ้งด้วยกาย

ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยสติ เป็นอย่างไร

คือ ปุพเพนิวาส ควรทำให้แจ้งด้วยสติ

ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยจักษุ เป็นอย่างไร

คือ การจุติและอุบัติของสัตว์ทั้งหลาย ควรทำให้แจ้งด้วยจักษุ

ธรรมที่ควรทำให้แจ้งด้วยปัญญา เป็นอย่างไร
คือ ความสิ้นอาสวะทั้งหลาย ควรทำให้แจ้งด้วยปัญญา

ภิกษุทั้งหลาย ธรรมที่ควรทำให้แจ้ง ๔ ประการนี้แล

สัจฉิกรณียสูตรที่ ๙ จบ


๑๐. อุโปสถสูตร


ว่าด้วยทรงสรรเสริญภิกษุในวันอุโบสถ


{๑๙๐} [๑๙๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่ปราสาทของนางวิสาขามิคารมาตา ในบุพพาราม เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคมีภิกษุสงฆ์

๑ ดู ที.ปา. ๑๑/๓๑๒/๒๐๕
๒ หมายถึงนามกาย (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๑๘๙/๔๐๙)
๓ หมายถึงปุพเพนิวาสานุสสติญาณ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๑๘๙/๔๐๙)
๔ หมายถึงทิพพจักขุญาณ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๑๘๙/๔๐๙)
๕ หมายถึงฌานปัญญา วิปัสสนาปัญญา มัคคปัญญา ผลปัญญา (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๑๘๙/๔๐๙)
๖ หมายถึงปัจจเวกขณปัญญาที่พิจารณาอรหัตตผล คือ ความสิ้นอาสวะ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๑๘๙/๔๐๙)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka