Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 58

<< | หน้าที่ 58 | >>
ทานที่ให้ในพระอริยะผู้ซื่อตรง ผู้คงที่

ย่อมเป็นทักษิณาที่ไพบูลย์

ทำให้เขามีใจผ่องใส

ชนเหล่าใดอนุโมทนาหรือขวนขวายในทักษิณานั้น

เพราะการอนุโมทนาหรือขวนขวายของชนเหล่านั้น

ทักษิณาย่อมมีผลไม่พร่อง

แม้พวกเขาก็เป็นผู้มีส่วนแห่งบุญ

เพราะฉะนั้น ผู้มีจิตไม่ท้อถอย

จึงควรให้ทานในเขตที่มีผลมาก

เพราะบุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในโลกหน้า

กาลทานสูตรที่ ๖ จบ


๗. โภชนทานสูตร


ว่าด้วยการให้โภชนะ


[๓๗] ภิกษุทั้งหลาย ทายกผู้ให้โภชนะ ชื่อว่าให้ฐานะ ๕ ประการแก่ปฏิคาหก

ฐานะ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. อายุ ๒. วรรณะ

๓. สุข ๔. พละ

๕. ปฏิภาณ

ครั้นให้อายุแล้ว ย่อมมีส่วนได้อายุอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้ วรรณะแล้ว ย่อมมีส่วนได้วรรณะอันเป็นทิพย์หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้สุขแล้ว ย่อมมีส่วนได้สุขอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้พละแล้ว ย่อมมีส่วนได้พละอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์ ครั้นให้ปฏิภาณแล้ว ย่อมมีส่วนได้ปฏิภาณอันเป็นทิพย์ หรือเป็นของมนุษย์

ภิกษุทั้งหลาย ทายกผู้ให้โภชนะ ชื่อว่าให้ฐานะ ๕ ประการนี้แล

๑ ปฏิภาณ ในที่นี้หมายถึงยุตตปฏิภาณ คือ ตอบปัญหาได้ถูกต้องตามเนื้อหาสาระและเหตุต่าง ๆ แต่ตอบ ช้าไม่ตอบเร็ว และมุตตปฏิภาณ คือ ตอบปัญหาได้รวดเร็วในขณะที่ถามทีเดียว (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๑๓๒/๓๘๐) และดู องฺ.จตุกฺก. (แปล) ๒๑/๑๓๒/๒๐๑-๒๐๒, อภิ.ปุ. (แปล) ๓๖/๑๕๒-๑๕๕/๑๘๗

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka