Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 149

<< | หน้าที่ 149 | >>
๔. เถรวรรค


หมวดว่าด้วยธรรมของพระเถระ


๑. รชนียสูตร


ว่าด้วยธรรมที่เป็นเหตุให้กำหนัด


[๘๑] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. กำหนัดในสิ่ง ที่เป็นเหตุให้กำหนัด

๒. ขัดเคืองในสิ่งที่เป็นเหตุให้ขัดเคือง

๓. หลงในสิ่งที่เป็นเหตุให้หลง

๔. โกรธในสิ่งที่เป็นเหตุให้โกรธ

๕. มัวเมาในสิ่งที่เป็นเหตุให้มัวเมา

ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมเป็นที่รัก เป็นที่พอใจ เป็นที่ เคารพ และเป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่กำหนัดในสิ่งที่เป็นเหตุให้กำหนัด

๒. ไม่ขัดเคืองในสิ่งที่เป็นเหตุให้ขัดเคือง

๓. ไม่หลงในสิ่งที่เป็นเหตุให้หลง

๑ สิ่ง ในที่นี้หมายถึงอารมณ์ทั้งหลายที่เป็นปัจจัยให้เกิดกำหนัด ขัดเคือง หลง โกรธ และมัวเมา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๘๑/๔๑)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka