Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 250

<< | หน้าที่ 250 | >>
ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่วิพากษ์วิจารณ์คำพูด

๒. ไม่วิพากษ์วิจารณ์ผู้พูด

๓. ไม่วิพากษ์วิจารณ์ตน

๔. เป็นผู้มีจิตไม่ฟุ้งซ่าน คือมีจิตแน่วแน่ฟังธรรม

๕. มนสิการโดยแยบคาย

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ฟังสัทธรรมอยู่ เป็นผู้อาจหยั่งลงสู่สัมมัตตนิยามในกุศลธรรมทั้งหลาย

ปฐมสัมมัตตนิยามสูตรที่ ๑ จบ


๒. ทุติยสัมมัตตนิยามสูตร


ว่าด้วยสัมมัตตนิยาม สูตรที่ ๒


[๑๕๒] ภิกษุทั้งหลาย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ แม้ฟัง สัทธรรมอยู่ ก็ไม่อาจหยั่งลงสู่สัมมัตตนิยามในกุศลธรรมทั้งหลาย

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. วิพากษ์วิจารณ์คำพูด

๒. วิพากษ์วิจารณ์ผู้พูด

๓. วิพากษ์วิจารณ์ตน

๔. มีปัญญาทราม โง่เขลา เป็นคนเซอะ

๕. ถือตัวว่ารู้ในสิ่งที่ตนยังไม่รู้

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล แม้ฟังสัทธรรมอยู่ ก็ไม่อาจหยั่งลงสู่สัมมัตตนิยามในกุศลธรรมทั้งหลาย

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ฟังสัทธรรมอยู่ เป็นผู้ อาจหยั่งลงสู่สัมมัตตนิยามในกุศลธรรมทั้งหลาย

๑ ดูเชิงอรรถที่ ๔ ข้อ ๑๑๒ (ปัจฉาสมณสูตร) หน้า ๑๙๐ ในเล่มนี้

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka