ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
๑๐. โดยความหายนะ เพราะนำมาซึ่งความพินาศมากมาย
๑๑. โดยเป็นอุปัทวะ เพราะนำมาซึ่งสิ่งไม่เป็นประโยชน์ที่รู้ไม่ได้เลยอย่างมากมาย และเพราะเป็นที่ตั้งของอุปัทวันตรายทั้งปวงด้วย
๑๒. โดยเป็นภัย เพราะเป็นที่เกิดของภัยทุกประการ และเพราะเป็นปฏิปักษ์ต่อความอบอุ่นใจอย่างสูงสุด กล่าวคือ ความระงับทุกข์
๑๓. โดยเป็นอุปสรรค เพราะติดตามมาด้วยสิ่งไม่เป็นประโยชน์หลายประการ เพราะประกอบด้วยโทษ และเพราะไม่นำมาซึ่งความอุดกั้น คล้ายเป็นอุปสรรค
๑๔. โดยความหวั่นไหว เพราะหวั่นไหวด้วยพยาธิ ชราและมรณะ กับทั้งหวั่นไหวด้วยโลกธรรมทั้งหลาย มีความมีลาภและความเสื่อมลาภเป็นต้น
๑๕. โดยผุพัง เพราะมีปกติเข้าถึงความพังไปด้วยความพยายาม และโดยสภาพของมันเอง
๑๖. โดยไม่ยั่งยืน เพราะมีปกติร่วงหล่นไปในที่ตั้งทุกแห่ง และเพราะไม่มีความมั่นคง
๑๗. โดยไม่เป็นที่ต้านทาน เพราะไม่เป็นที่ต่อต้านคุ้มครอง และเพราะไม่ได้ความปลอดภัยที่ควรได้
๑๘. โดยไม่เป็นที่หลบลี้ เพราะไม่เป็นที่สมควรเพื่อหลบลี้กับทั้งเพราะผู้หลบลี้ทั้งหลายทำกิจในการหลบลี้ไม่ได้
๑๙. โดยไม่เป็นที่พึ่ง เพราะไม่มีความกำจัดภัยแก่ผู้อาศัย
๒๐. โดยเป็นของเปล่า เพราะว่างเปล่าจากความยั่งยืน ความงาม ความสุข และความมีอัตตา ตามกำหนดคาดคะเนไว้
๒๑. โดยเป็นของว่าง เพราะโดยเป็นของเปล่านั้นเอง หรือเพราะความเป็นของเล็กน้อย เพราะว่า แม้ของเล็กน้อยในโลก เขาเรียกกันว่า ของว่าง
๒๒. โดยเป็นของสูญ เพราะปราศจาก (อัตตา) ผู้เป็นเจ้าของ ผู้อยู่ประจำ ผู้สร้าง ผู้เสวยและผู้บงการ