ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ผู้มีอิริยาบถเป็นที่น่าเลื่อมใส เป็นการเกื้อหนุนแก่การเริ่มทำความเพียร เป็นการเพิ่มพูนการปฏิบัติชอบให้เจริญยิ่งขึ้น
เนสัชชิกภิกษุผู้สำรวม นั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายให้ตรง ย่อมยังดวงหทัยของพญามารให้หวาดหวั่น
ภิกษุผู้ยินดีในการนั่ง มีความเพียรปรารภแล้ว ละความสุขในการนอน ความสุขในการหลับแล้ว ย่อมทำป่าอันเป็นที่บำเพ็ญตบะให้งดงาม
เพราะเหตุที่ตนจะได้ประสบซึ่งปีติและสุข อันปราศจากอามิสฉะนั้น อันภิกษุผู้บัณฑิตพึงหมั่นบำเพ็ญเนสัชชิกังคธุดงค์คืออยู่นั่ง ๆ นั่นเถิด
ว่าด้วยอานิสงส์ในเนสัชชิกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้
พรรณนาการสมาทาน, กรรมวิธี, ประเภท, ความแตก และอานิสงส์ ในเนสัชชิกังคธุดงค์ ยุติลงเพียงเท่านี้
[37] บัดนี้ ถึงวาระที่จะพรรณนาความแห่งคาถานี้ คือ
กุสลตฺติกโต เจว ธุตาทีนํ วิภาคโต
สมาสพฺยาสโต จาปิ วิญฺเญยฺโย วินิจฺฉโย
แปลความว่า
นักศึกษาพึงศึกษาให้เข้าใจข้อวินิจฉัยธุดงค์ โดยความเป็นกุสลติกะ 1 โดยแยกออกเป็นคำ ๆ มีคำว่าธุตะเป็นต้น 1 โดยย่อและโดยพิสดาร 1