ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
พระเถระทั้ง 2 นั้นพากันไปบิณฑบาตที่ถนนสายหนึ่งได้ข้าวต้มประมาณหนึ่งกระบวย แล้วพากันไปนั่งดื่มข้าวต้มอยู่ที่โรงฉัน ขณะนั้น พระอาคันตุกเถระคิดว่า ชะรอยข้าวต้มที่เขาถวายประจำจะไม่มี บัดนี้ มนุษย์ทั้งหลายคงจักถวายข้าวสวยอย่างประณีตในเวลาอาหาร แต่แล้วก็ผิดหวัง แม้ในเวลาอาหารพระอาคันตุกเถระก็กินอาหารที่ไปบิณฑบาตได้มาเท่านั้น จึงถามพระเถระผู้สหายว่า สหาย คุณเลี้ยงชีวิตมาตลอดกาลด้วยทำนองนี้หรือ พระเถระเจ้าถิ่นตอบว่า ใช่แล้ว สหาย พระอาคันตุกเถระจึงพูดชักชวนว่า สหาย วัดป่าปาจีนขัณฑราชีผาสุกสบายมาก เรามาไปกันที่นั่นเถอะ
พระเถระเจ้าถิ่นออกจากเมืองทางประตูด้านทิศทักษิณ ตรงไปตามทางที่จะไปยังบ้านนายช่างหม้อ ฝ่ายพระอาคันตุกเถระจึงถามว่า สหาย คุณไปทางนี้ทำไม พระเถระเจ้าถิ่นตอบว่า ก็คุณได้กล่าวสรรเสริญวัดป่าปาจีนขัณฑราชีมิใช่หรือ พระอาคันตุกเถระย้อนถามว่า จริงละสหาย แต่ว่าบริขารที่เหลือเฟือของคุณในที่ที่คุณอยู่นานถึงเพียงนี้ ไม่มีอะไรบ้างดอกหรือ พระเถระเจ้าถิ่นตอบว่า มีซีคุณ คือเตียงตั่งอันเป็นสมบัติของสงฆ์ แต่ของนั้นผมก็ได้เก็บงำเรียบร้อยแล้ว สิ่งอื่นไม่มีอะไร พระอาคันตุกเถระพูดว่า สหาย ไม้เท้า ทะนานน้ำมัน รองเท้า และถุงย่ามของผมยังอยู่ที่วัดโน้น พระเถระเจ้าถิ่นถามขึ้นอย่างแปลกใจว่า เออ คุณมาอยู่เพียงวันเดียวยังเก็บสิ่งของไว้ได้ถึงเท่านี้หรือ
ส่วนพระอาคันตุกเถระตอบตามตรงว่า ใช่แล้วคุณ ดังนี้แล้ว เกิดมีจิตเลื่อมใสในพระเถระเจ้าถิ่นมาก จึงให้พระเถระพลางกล่าวสรรเสริญว่า สหาย พระอย่างคุณนี้ย่อมมีที่อยู่เหมือนกับวัดป่าในที่ทั่วไป วัดถูปารามเป็นสถานที่บรรจุพระบรมธาตุของพระพุทธเจ้าทั้ง 4 พระองค์ คุณย่อมได้การฟังธรรมอันเป็นที่สัปปายะที่โลหปราสาท ได้เห็นพระมหาเจดีย์และได้เห็นพระเถระ กาลนี้ย่อมเป็นไปอยู่เหมือนกับสมัยพุทธกาล ขอให้คุณจงอยู่ ณ ที่วัดถูปารามนี้แหละ ครั้นแล้วพอถึงวันที่ 2 พระอาคันตุกเถระถือเอาบาตรและจีวรกลับไปยังวัดป่าปาจีนขัณฑราชีแต่ลำพังตนผู้เดียว ฉะนี้
ที่อยู่ย่อมไม่เป็นเครื่องกังวลสำหรับภิกษุผู้มีจิตไม่ติดข้องเช่นนี้ เหมือนอย่างพระเถระนี้ ด้วยประการฉะนี้