ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
๗. การบรรเทาถีนะและมิทธะด้วยการมนสิการถึงอโลกสัญญา การผลัดเปลี่ยนอิริยาบถ และการอยู่ในที่โล่งแจ้ง
๘. การหลีกเว้นคนเกียจคร้าน
๙. การสมาคมกับคนปรารภความเพียร
๑๐. การพิจารณาถึงอนุภาพของความเพียรชอบ ๔ ประการ
๑๑. การน้อมจิตไปในวิริยะนั้น
ธรรม ๑๑ ประการ ย่อมเป็นไปเพื่อทำให้ปีติสัมโพชฌงค์เกิดขึ้น คือ
๑. พุทธานุสติ ระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้า
๒. ธัมมานุสติ ระลึกถึงพระคุณของพระธรรม
๓. สังฆานุสติ ระลึกถึงพระคุณของพระอริยสงฆ์
๔. สีลานุสติ ระลึกถึงศีลที่บริสุทธิ์ของตน
๕. จาคานุสติ ระลึกถึงการบริจาคทานที่ตนบริจาคแล้ว
๖. เทวตานุสติ ระลึกถึงคุณธรรมที่ทำให้เป็นเทวดา
๗. อุปสมานุสติ ระลึกถึงพระนิพพานอันเป็นที่ดับทุกข์ทั้งปวง
๘. การหลีกเว้นคนที่มีใจหยาบกระด้าง
๙. การสมาคมกับคนที่รักใคร่เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าเป็นต้น
๑๐. การพิจารณาถึงพระสูตรอันเป็นที่ตั้งแห่งความเลื่อมใส
๑๑. การน้อมจิตไปในปีตินั้น
เมื่อโยคีบุคคลยังธรรมเหล่านี้ให้เกิดด้วยอาการทั้งหลายเหล่านี้ ชื่อว่าเจริญปีติสัมโพชฌงค์เป็นต้นให้เกิดขึ้น โยคีบุคคลย่อมยกจิตในสมัยที่ควรยกด้วยประการฉะนี้