ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
เป็นเสมือนเรือนพระเจดียสถาน ฉะนั้น จิตของภิกษุนั้นย่อมน้อมไปในพุทธภูมิ และถึงคราวที่ประจวบเข้ากับสิ่งที่จะพึงล่วงละเมิด หิริและโอตตัปปะย่อมจะปรากฏแก่ภิกษุนั้น เป็นเสมือนเห็นพระศาสดาอยู่ต่อหน้านั้น อนึ่ง ภิกษุผู้ประกอบเนือง ๆ ซึ่งพุทธานุสสติกัมมัฏฐานนั้น เมื่อยังไม่ได้แทงตลอดคุณวิเศษยิ่ง ๆ ขึ้นไปในชาตินี้ ก็จะเป็นผู้มีสุคติเป็นที่ไปในเบื้องหน้า
เพราะเหตุนั้นแล โยคาวจรบุคคลผู้มีปัญญาดี พึงนำเพ็ญความไม่ประมาทในพุทธานุสสติภาวนา ซึ่งมีอานุภาพอันยิ่งใหญ่ดังพรรณนามานี้ ในกาลทุกเมื่อ เทอญ
กล่าวพุทธานุสสติกัมมัฏฐานประกาศแรก ยุติลงเพียงเท่านี้
[๑๔๖] แม้อันโยคีบุคคลผู้ปรารถนาเพื่อที่จะเจริญธัมมานุสสติกัมมัฏฐาน ไปอยู่ในที่ลับหลีกเร้นอยู่ ณ เสนาสนะอันสมควร พึงระลึกถึงเนือง ๆ ซึ่งคุณทั้งหลายของปริยัติธรรมและโลกุตตรธรรม ๙ อย่างนี้ว่า
๑. สุวากขาโต ภควตา ธมฺโม พระธรรมอันพระผู้มีพระภาคตรัสไว้ดีแล้ว
๒. สนฺทิฏฺฐิโก พระธรรมอันผู้ได้บรรลุจะพึงเห็นเอง
๓. อกาลิโก พระธรรมให้ผลไม่ประกอบด้วยกาล
๔. เอหิปสฺสิโก พระธรรมเป็นสิ่งที่ควรเชิญให้มาดู
๕. โอปนยิโก พระธรรมเป็นสิ่งที่น้อมเข้ามาในใจได้
๖. ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหิ พระธรรมอันวิญญูชนทั้งหลายจะพึงรู้เฉพาะตน