ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
อนึ่ง โดยเหตุที่พระสงฆ์ของบุคคลจำพวกที่ถือพระบาลีว่า ปาหวเนยฺโย ย่อมควรซึ่งการกระทำก่อน ฉะนั้น ทานวัตถุอันบุคคลพึงนำมาบูชาในพระสงฆ์นี้ก่อนกว่าเขาทั้งหมด เพราะฉะนั้น พระสงฆ์นี้จึงชื่อว่า ปาหวเนยฺโย ผู้เป็นที่อันบุคคลควรนำบูชาก่อน
อีกอย่างหนึ่ง พระสงฆ์ย่อมควรซึ่งการบูชาโดยประการทั้งปวง เพราะฉะนั้น จึงชื่อว่า ปาหวเนยฺโย แปลว่า ผู้ควรซึ่งการบูชาโดยประการทั้งปวง
ศัพท์ว่า ปาหวนีย นั้นนั้น ณ ที่นี้ท่านกล่าวว่า ปาหุเนยฺโย โดยอรรถาธิบายก็เหมือนกันนั่น
ก็แหละ ทานที่บุคคลให้เพราะเชื่อปรโลก เรียกว่า ทกฺขิณา พระสงฆ์ย่อมควรซึ่งทกฺขิณานั้น ฉะนั้นจึงชื่อว่า ทกฺขิเณยฺโย ผู้ควรซึ่งทกฺขิณา อีกอย่างหนึ่ง พระสงฆ์เป็นผู้เกื้อกูลแก่ทกฺขิณา โดยที่ทำทกฺขิณาให้บริสุทธิ์ด้วยการกระทำให้มีผลมาก ฉะนั้นจึงชื่อว่า ทกฺขิเณยฺโย ผู้เกื้อกูลแก่ทกฺขิณา
พระสงฆ์ย่อมควรซึ่งอัญชลีกรรม ที่ชาวโลกทั้งมวลพากันยกหัตถ์ทั้ง ๒ ตั้งไว้เหนือเศียรกระทำอยู่ ฉะนั้นจึงชื่อว่า อญฺชลิกรณีโย ผู้ควรซึ่งอันกระทำอัญชลีกรรม
คำว่า พระสงฆ์เป็นนาบุญชั้นยอดเยี่ยมของชาวโลก ความว่า พระสงฆ์เป็นสถานที่ปลูกบุญของชาวโลกทั้งมวล อย่างไม่มีอะไรเหมือน เหมือนอย่างว่า สถานที่เพาะปลูกข้าวสาลี สถานที่เพาะปลูกข้าวเหนียวของพระราชาหรือของอำมาตย์ชาวโลก เรียกว่านาข้าวสาลีของพระราชา นาข้าวเหนียวของพระราชา ฉันใด พระสงฆ์ก็เป็นสถานที่ปลูกบุญทั้งหลายของชาวโลกทั้งมวล ฉันนั้น เพราะว่าได้อาศัยพระสงฆ์แล้ว บุญทั้งหลายอันเป็นไปเพื่อประโยชน์สุขอย่างนานาประการของชาวโลก ย่อมเจริญงอกงาม เพราะเหตุนั้น พระสงฆ์จึงเป็นนาบุญชั้นยอดเยี่ยมของชาวโลก ฉะนี้แล