ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
เขาผู้นั้น เมื่ออื่นทำกรรมอยู่อย่างนี้ ย่อมชื่อว่าโปรยธุลีคือความโกรธใส่ตนเอง เหมือนบุรุษผู้จะโปรยธุลีใส่คนอื่น แต่ไปยืนอยู่ทางใต้ลมฉะนั้น”
ข้อนี้สมด้วยพระพุทธนิพนธ์สุภาษิตในขุททกนิกายว่า:-
โย อุปนาหุรสฺส นรสฺส ทุสฺสติ
สุทุสฺส โปสสฺส อนงฺคณสฺส
ตเมว พาลํ ปจฺเจติ ปาปํ
สุขุโม รโช ปฏิวาตํ ขิตฺโต.“ผู้ใดประทุษร้ายต่อคนผู้ไม่มีความผิด ทั้งเป็นคนบริสุทธิ์หมดจด หมดกิเลส บาปจะส่งผลให้เขาผู้นั้นซึ่งเป็นคนพาลเสียเอง เหมือนธุลีอันละเอียดที่คนซัดไปทวนลม ย่อมจะปลิวกลับมาถูกเขาเองฉะนั้น”
[๒๔๗] ก็แหละ ถ้าโยคีบุคคลได้พยายามพิจารณาถึงภาวะที่ตนและคนอื่นเป็นผู้มีกรรมเป็นของแห่งตนอย่างนี้แล้ว ความโกรธแค้นก็ยังได้สงบอยู่นั่นแล แต่นั้นจงระลึกถึงพระคุณ คือพระจริยาวัตรของพระบรมศาสดาในปางก่อน เพื่อบรรเทาความโกรธแค้นต่อไป
ในพระพุทธจริยาวัตรแต่ปางก่อนนั้น มีส่วนที่โยคีบุคคลควรจะนำมาพิจารณาเตือนตนด้วยวิธีดังต่อไปนี้
นี่แน่ะ พ่อมหาจำเริญ ! พระบรมศาสดาของเจ้าในปางก่อน แต่ยังมิได้ตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ ทรงเป็นพระโพธิสัตว์บำเพ็ญบารมี ๓๐ ทัศ อยู่ถึง ๔ อสงไขย
๑ ดูเทียบ ขุ. ธ. (ไทย) ๒๕/๑๒๕/๗๐