ฉบับ พระคันธสาราภิวงศ์ แปล
๔๖. วิปัสสนาญาณมี ๑๐ คือ สัมมสนญาณ อุทยัพพยญาณ ภังคญาณ ภยญาณ อาทีนวญาณ นิพพิทาญาณ มุญจิตุกัมยตาญาณ ปฏิสังขาญาณ สังขารูเปกขาญาณ และอนุโลมญาณ
๔๗. วิโมกข์มี ๓ คือ สุญญตวิโมกข์ (มรรคที่หลุดพ้นโดยรู้เห็นความว่างเปล่า) อนิมิตตวิโมกข์ (มรรคที่หลุดพ้นไม่ถือนิมิต) และอัปปณิหิตวิโมกข์ (มรรคที่หลุดพ้นไม่มีความปรารถนา)
๔๘. พึงทราบว่า หนทางสู่วิโมกข์มี ๓ คือ สุญญตานุปัสสนา อนิมิตตานุปัสสนา และอัปปณิหิตานุปัสสนา
ในวิปัสสนากรรมฐาน มีหมวดวิสุทธิ ๗ อย่างไร
๔๙. ศีลอันบริสุทธิ์ ๔ อย่างคือ ปาติโมกขสังวรศีล อินทรียสังวรศีล อาชีวปาริสุทธิศีล และปัจจยสันนิสิตศีล ชื่อว่า ศีลวิสุทธิ
๕๐. สมาธิ ๒ อย่างคือ อุปจารสมาธิ และอัปปนาสมาธิ ชื่อว่า จิตตวิสุทธิ
๕๑. การกำหนดรู้นามและรูปด้วยประเภทของลักษณะ รสะ ปัจจุปัฏฐาน และปทัฏฐาน ชื่อว่า ทิฏฐิวิสุทธิ
[ลักษณะ คือ สภาพ รสะ คือ หน้าที่ หรือความบริบูรณ์ ปัจจุปัฏฐาน คือ เครื่องปรากฏหรือผล ส่วนปทัฏฐาน คือ เหตุใกล้
คัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหทุกฉบับคือ ฉบับภูมิสูงคายนา ฉบับสิงหล และฉบับไทยมีข้อความดังกล่าวนี้ แต่ฉบับสิงหลสมัยก่อนไม่มีปทัฏฐานในที่นี้ และเนื่องจากคัมภีร์อภิธัมมัตถวิภาวินี ที่แต่ง