ฉบับ พระคันธสาราภิวงศ์ แปล
๗๕. ภิกษุผู้ปรารถนาสารแห่งข้อปฏิบัติที่น่ายินดีในพระศาสนา พึงเจริญภาวนา ๒ อย่างอันประเสริฐดังพรรณนา มาฉะนี้
ในคัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะ
๗๖. ปกรณีโดยอุปาสกผู้มีนามว่านัมมะ ผู้งามด้วยอาจาริยศีล ผู้เกิดในตระกูลใหญ่ เจริญยิ่งด้วยศรัทธาและรุ่งเรืองด้วยคุณอันบริสุทธิ์ ปรารถนาความอนุเคราะห์แก่ผู้ฝักใฝ่อาราธนาแล้ว ปกรณ์นี้นั้นงามแล้ว
ด้วยปัญญาอันไพบูลย์นั้น ขอภิกษุทั้งหลายผู้ฝึกงามโดยคุณธรรม อันหมดจดด้วยปัญญา มีความละอาย จงรำลึกถึงวัตถุเสมอ ซึ่งรุ่งเรืองยิ่ง อันเป็นที่สถิตของผู้มีปัญญาตราบสิ้นสุดจตุรยุค เพื่อความเป็นมงคลคือความเจริญแห่งบุญอันไพศาล
จบปกรณ์ชื่อว่าอภิธัมมัตถสังคหะที่พระอนุรุทธาจารย์เป็นผู้รจนา
[คัมภีร์อภิธัมมัตถสังคหะ ฉบับไทย มีข้อความเพิ่มเติมอีกว่า “มี ๙๕๐ โดยภาณวาร” คำว่า ภาณวาร คือ วาระที่พึงสาธยายอย่างต่อเนื่องจนถึงเวลาหยุดพักครั้งหนึ่ง มีจำนวน ๘,๐๐๐ พยางค์เทียบกับคาถาได้ ๒๕๐ บท คัมภีร์นี้มี ๙๕๐ ภาณวาร หมายความว่ามีพยางค์ทั้งหมด ๗,๖๐๐,๐๐๐ พยางค์ คนสมัยก่อนมีความจำเป็นเลิศ เมื่อแต่งคัมภีร์แล้วมักจะท่องจำคัมภีร์ที่ตนเองแต่งได้ ท่านผู้แต่งนิยมจับจำนวนพยางค์ของคัมภีร์โดยละเอียดเป็นภาณวาร การนับคัมภีร์ที่แต่งว่ามีกี่ภาณวารนี้เป็นประเพณีอย่างหนึ่งของท่านผู้รจนาคัมภีร์ในสมัยก่อน]