คำลงท้ายปริจเฉท
๔๗๔. อนฺธชฺชนานํ หทยนฺธการํ
วิทฺธํสนํ ทีปมิมํ ชลนฺตํ
สิกฺเขถ ธีโร สตตํ ปยุตฺโต โมหนฺธการาปคมํ ยทิจฺเฉติ.
“ถ้าบัณฑิตชนผู้พากเพียรใดปรารถนาความสิ้นไปแห่งความมืดคือโมหะ เขาพึงศึกษา คัมภีร์นี้ที่เหมือนดั่งประทีปอันโชติช่วงขจัดความสงสัยดั่งความมืดในหทัยของชนผู้มืดบอด เสมอ”
อิติ อภิธมฺมาวตาเร วิปากจิตฺตปฺปวตฺตินิทฺเทโส นาม สตฺตโม ปริจฺเฉโท.
จบ ปริจเฉทที่ ๗ ชื่อว่า วิปากจิตตปวัตตินิเทศ ในคัมภีร์อภิธัมมาวตาร โดยประการฉะนี้