๖. สุทุตฺตรํ ตรนฺตานํ อภิธมฺมมโหทธึ
สุทุตฺตรํ ตรนฺตานํ ตรํว มกรากรํ.
๗. อาภิธมฺมิกภิกฺขูนํ หตฺถสารมนุตฺตรํ
ปวกฺขามิ สมาเสน ตํ สุณาถ สมาหิตา.
“ข้าพเจ้าจักประพันธ์คัมภีร์นามว่าอ ภิธัมมาวตาร โดยย่ออันไพเราะเจริญปัญญา แก่เหล่าภิกษุเพื่อความเป็นผู้ฉลาดในพระอภิธรรมอันเป็นปิฎกสูงสุดนั้นซึ่งเป็นประดุจกุญแจ ดีเลิศใช้ไขบานประตูคือโมหะแก่ภิกษุผู้เข้าไปสู่มหานครแห่งพระอภิธรรม อันเป็นสำเภาของ ภิกษุผู้ข้ามมหาสมุทรแห่งพระอภิธรรมที่ข้ามได้ยากดุจสำเภาของพ่อค้าผู้ข้ามมหาสมุทรที่ข้าม ได้ยาก และเหมือนดั่งรัตนะทรงค่าที่วางไว้ในมือของภิกษุผู้ศึกษาพระอภิธรรม ท่านทั้งหลาย ผู้มีใจตั้งมั่นจงสดับคัมภีร์นั้นเถิด”