ปริจเฉทที่ ๑๔
รูปาวจรสมาธิภาวนานิเทศ
(คำอธิบายการเจริญรูปาวจรสมาธิ)
คำปฏิญญา
๗๘๙. ภาวนานยมหํ หิตานยํ
มานยญฺจ สุคตํ สุขานยํ
พฺยากโรมิ ปรมํ อิโต ปรํ ตํ สุณาถ มธุรตฺถวณฺณนํ.
“แต่นี้ไปข้าพเจ้าขอบูชาพระสุคตผู้นำสุข จะกล่าวภาวนานัยที่นำประโยชน์เกื้อกูล อย่างยิ่งเ ชิญท่านสดับเรื่องที่มีคำอธิบายข้อความอันไพเราะนั้นเถิด”
ศีลเป็นพื้นฐานของการปฏิบัติธรรม
๗๙๐. อุตฺตรํ ตุ มนุสฺสานํ ธมฺมโต ญาณทสฺสนํ
ปตฺตุกาเมน กาตพฺพํ อาทิโต สีลโสธนํ.
“ภิกษุผู้หวังจะบรรลุญาณทัศนะ [มหัคคตธรรมและโลกุตตรธรรม] อันยิ่งกว่าธรรม [กุศลกรรมบถ]ของมนุษย์ พึงชำระศีลให้หมดจดก่อน”
๗๙๑. สงฺกสฺสรสมาจาเร ทุสฺสีเล สีลวชฺชิเต
นตฺถิ ฌานํ กุโต มคฺโค ตสฺมา สีลํ วิโสธเย.
“ฌานย่อมไม่มีในผู้ทุศีลปราศจากศีลซึ่งมีความประพฤติที่น่าเคลือบแคลง มรรค จะมีได้อย่างไร ดังนั้นจึงควรชำระศีลก่อน”