มารสามารถดลใจบริวารของพกาพรหมได้ แม้พกาพรหมจะเป็นเทพชั้นสูง เนื่องจากตามหลักพระพุทธศาสนา **"อำนาจของมาร"** ไม่ได้ขึ้นอยู่กับลำดับชั้นของภพภูมิ แต่อยู่ที่ **"ความยึดติดในทิฏฐิ"** และกิเลสที่ยังตกค้างอยู่ครับ

เหตุผลสำคัญมีดังนี้ครับ:

1. **ความเห็นผิด (มิจฉาทิฏฐิ):** พกาพรหมมีความสำคัญผิดว่าตนเป็นผู้เที่ยงแท้ ยั่งยืน และเป็นผู้สร้างโลก ซึ่งความเห็นผิดนี้เองที่เป็นช่องว่างให้มารเข้าแทรกแซงและมีอำนาจเหนือจิตใจของพรหมและบริวารได้
2. **ขอบเขตของมาร:** มารในที่นี้คือ "เทวบุตรมาร" ซึ่งมีหน้าที่คอยขัดขวางไม่ให้สัตว์โลกหลุดพ้นจากวัฏสงสาร ตราบใดที่สัตว์โลก (รวมถึงเทพชั้นพรหม) ยังมีความถือตัว อัตตา หรือทิฏฐิ มารย่อมมี "ฐาน" ในการเข้าครอบงำหรือชักจูงจิตใจได้เสมอ
3. **ธรรมชาติของบริวาร:** บริวารของพรหมมีความเลื่อมใสและยึดติดในตัวผู้นำ (พกาพรหม) เมื่อผู้นำมีมิจฉาทิฏฐิและถูกมารดลใจ บริวารเหล่านั้นจึงคล้อยตามและติดอยู่ในกระแสของมารได้ง่าย ไม่ได้หมายความว่าเทพชั้นสูงจะพ้นจากกิเลสโดยสิ้นเชิงครับ

โดยสรุปคือ มารสามารถเข้าถึงจิตใจของผู้ที่ยังไม่บรรลุธรรมชั้นสูงหรือยังมี "อวิชชา" เป็นเครื่องกั้น แม้จะเป็นเทพในพรหมโลกก็ตามครับ

พระสูตรที่เกี่ยวข้อง:
1. กีสาโคตมีสูตร
https://www.buddhaparisa.org/sutta/210/
2. อุปปลวัณณาสูตร
https://www.buddhaparisa.org/sutta/211/
3. ปายาสิสูตร
https://www.buddhaparisa.org/sutta/23/