กีสาโคตมีสูตร

กีสาโคตมีสูตร สังยุตตนิกาย (SN 5.3) เล่าเรื่องของพระภิกษุณีกีสาโคตมี ผู้ซึ่งบรรลุอรหัตผลแล้ว ณ กรุงสาวัตถี. หลังจากที่ท่านออกบิณฑบาตเสร็จแล้ว ท่านได้เข้าไปพักผ่อนกลางวันที่ป่าอันธวัน (บ้างเรียก ป่าชายตาบอด) เพื่อเจริญภาวนา

ครั้งหนึ่งในอดีต ท่านกีสาโคตมีเคยประสบความทุกข์อย่างแสนสาหัสจากการที่บุตรเพียงคนเดียวเสียชีวิตลง ทำให้ท่านอุ้มศพลูกออกตามหายาที่จะทำให้ฟื้นคืนชีพได้. พระพุทธเจ้าทรงแนะนำให้ท่านไปขอเมล็ดพันธุ์ผักกาดจากบ้านที่ไม่เคยมีใครตาย. การเดินทางค้นหาดังกล่าวทำให้ท่านตระหนักว่าความตายเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกครัวเรือน เป็นสัจธรรมที่เที่ยงแท้ของโลก ซึ่งนำให้ท่านคลายจากความทุกข์และบรรลุโสดาปัตติผล ก่อนที่จะอุปสมบทและบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จเป็นพระอรหันต์

เมื่อกีสาโคตมีภิกษุณีได้บรรลุธรรมแล้ว มารผู้มีบาปปรารถนาจะก่อให้เกิดความหวาดกลัว หวาดสะดุ้ง และทำให้ท่านเคลื่อนจากสมาธิ จึงปรากฏกายขึ้นและกล่าวเป็นคาถาเยาะเย้ย โดยชี้ว่าท่านนั่งอยู่คนเดียวในป่าราวกับผู้ที่บุตรตาย หรือกำลังแสวงหาชาย.

แต่พระภิกษุณีกีสาโคตมี ผู้ซึ่งรู้ว่านั่นคือมาร ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแต่ประการใด ท่านตอบกลับด้วยคาถาที่แสดงถึงความหลุดพ้นของท่านว่า "บุตรของเราตายมานานแล้ว การค้นหาบุรุษก็สิ้นสุดลงแล้ว เราไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ และไม่กลัวท่านเลย. ความยินดีทั้งปวงถูกทำลายแล้ว ความมืดมิดถูกขจัดสิ้นไปแล้ว เราชนะกองทัพแห่งมัจจุได้แล้ว และอยู่อย่างไม่มีอาสวะ".

มารผู้มีบาปเมื่อรู้ว่าพระภิกษุณีกีสาโคตมีจำตนได้และไม่สามารถชักจูงให้ท่านหวั่นไหวได้ ก็เกิดความเสียใจและผิดหวัง และได้หายตัวไปจากที่นั่นเอง พระสูตรนี้จึงแสดงให้เห็นถึงความมั่นคงในธรรมของพระอรหันต์ที่อยู่เหนืออิทธิพลของมาร.