พระไตรปิฎก

อรรถกถาอันต่างโดยการศึกษาพระไตรปิฎก ผู้เป็นนักไวยากรณ์ใหญ่ ผู้ประกอบด้วยความสุขอันกรณสมบัติให้เกิดแล้วและความงามแห่งถ้อยคำ อันคล่องแคล่ว อ่อนหวานไพเราะ ผู้พูดคำที่ควร และพ้น ( จากโทษ ) ผู้เป็นนักพูดประเสริฐ ผู้เป็นมหากวี ผู้มีความรู้อันไพบูลย์ หมดจด อัน เป็นเครื่องประดับวงศ์ แห่งพระเถระทั้งหลาย ผู้แสดงเถระวงศ์ ผู้มีปกติ อยู่ในมหาวิหาร ผู้มีความรู้อันตั้งมั่นดีแล้ว ในอุตตริมนุสสธรรม อัน ประดับแล้วด้วยคุณ มีอภิญญา ๖ เป็นต้น เป็นประเภท อันมีปฏิสัมภิทา อันตนแตกฉานแล้วเป็นบริวาร รจนาแล้ว แม้พระนามว่า พุทฺโธ ของพระผู้มีพระ- ภาคเจ้า ผู้มีจิตหมดจด ผู้คงที่ ผู้เจริญที่สุด ในโลก ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ยังเป็นไป อยู่ในโลกเพียงใด ขออรรถกถาชื่อว่าสุมังคล- วิลาสินีนี้ อันแสดงอยู่ซึ่งนัย เพื่อความหมด จดแห่งทิฏฐิ ของกุลบุตรทั้งหลาย ผู้แสวงหา เครื่องสลัดออกจากโลก จงดำรงอยู่ในโลภ เพียงนั้นเทอญ. อนึ่ง การพรรณนาเนื้อความแห่งอรรถกถา ทีฆนิกายก็จบลงแล้ว.