พระไตรปิฎก

บทว่า ปตฺตจีวรมาทาย ( ถือเอาบาตรและจีวร) หมายความว่า มือถือบาตร ร่างกายครองจีวร. บทว่า ปิณฺฑาย ( เพื่อบิณฑบาต) ความว่า เพื่อต้องการ บิณฑบาต. บทว่า สมิติ เป็นชื่อบุตรของช่างยานคนหนึ่ง. บทว่า ยานการปุตฺโต ( บุตรของช่างยาน) คือลูกของช่างรถ. บทว่า ปณฺฑุปุตฺโต (ปัณฑุบุตร) ได้แก่ลูกของนักบวชโล้น. บทว่า อาชีวโก ได้แก่ ชีเปลือย. บทว่า ปุราณยานการปุตฺโต ( บุตรของช่างยานเก่า) ได้แก่ ลูกของตระกูลช่างยานเก่า. บทว่า ปจฺจุปฏฺิโต ( ปรากฏตัว) คือเข้าไปยืน (ให้เห็น). โก่งข้างหนึ่งชื่อว่า งอ. คด เช่นกับทางงูเลื้อย ( คลองงู ). บทว่า โทสํ ( โทษ) ได้แก่กระพี้และปมที่ขรุขระเป็นต้น. บทว่า ยถา ยถา เป็นนิบาต ใช้ในความหมายถึงกาลเวลา มีคำ อธิบายว่า เมื่อใด ๆ คือในกาลใด ๆ. บทว่า ตถา ตถา นี้ ก็มีเนื้อความบ่งถึงกาลเหมือนกัน. มีคำ อธิบายไว้ว่า ในกาลนั้น ๆ. อาชีวกนั้นคิดโดยอนุโลม ตามที่ได้ศึกษามา แต่อีกคนหนึ่ง (นายสมิติ) ถากตรงที่อาชีวกคิดนั่นแหละ ในขณะที่ เขาคิด. บทว่า อตฺตมโน (ชอบใจ) คือถูกใจคน ได้แก่ ดีใจ หมายความว่า มีปีติและโสมนัสจับใจ.