พระไตรปิฎก

ไม่ได้สดับธรรม สัตว์เหล่านั้นจึงเสื่อม ผู้ที่รู้ธรรมจักมีอยู่. ครั้นสหัมบดีพรหม กล่าวดังนี้แล้ว จึงกล่าวคาถาประพันธ์ต่อไปดังนี้ว่า แต่ก่อนในแคว้นมคธ ได้ปรากฏมี ธรรมที่ไม่บริสุทธิ์ ซึ่งชนพวกที่มีมลทิน คิดกันไว้ ขอพระองค์โปรดทรงเปิดประตู อมฤตนครเถิด ขอสัตว์ทั้งหลาย จงสดับ ธรรมที่พระองค์ผู้ทรงหมดมลทินตรัสรู้ ชนผู้อยู่บนยอดเขาศิลาพึงเห็นประชุมชน ได้โดยรอบ ฉันใด ข้าแต่พระองค์ผู้มี พระปรีชา มีพระเนตรคือปัญญาโดยรอบ ขอพระองค์ผู้ปราศจากโศก โปรดเสด็จ ขึ้นปราสาทที่สำเร็จด้วยธรรม ซึ่งมีอุปมา ฉันนั้น ทรงตรวจดูประชุมชนผู้ระงมด้วย โศก ถูกชาติชราครอบงำ ข้าแต่พระองค์ ผู้ทรงความเพียร ทรงพิชิตสงคราม ผู้นำ หมู่สัตว์ ผู้หากิเลสมิได้ โปรดเสด็จลุกขึ้น จาริกโปรดสัตว์ในโลก ขอพระผู้มีพระ- ภาคเจ้าโปรดทรงแสดงธรรมเถิด ผู้รู้ทั่วถึง จักมีอยู่. [๓๒๓] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรารู้การอาราธนาของสหัมบดีพรหม และอาศัยความกรุณาในสัตว์ทั้งหลาย จึงได้ตรวจดูโลกด้วยพุทธจักษุ ก็ได้เห็น เหล่าสัตว์ผู้มีกิเลสดุจธุลีในดวงตาน้อยก็มี ผู้มีกิเลสดุจธุลีในดวงตามากก็มี ผู้มี อินทรีย์กล้าก็มี ผู้มีอินทรีย์อ่อนก็มี ผู้มีอาการดีก็มี ผู้มีอาการชั่วก็มี ผู้พอจะ