Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 20 หน้าที่ 375

เล่ม มมร. 20 หน้า 375 ข้อ 185
บทว่า อนลนฺติ วทามิ คือเรากล่าวว่าไม่ควรทำความอาลัย. พระ- ผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงว่า ไม่ควรให้ความอาลัยในตัณหาเกิดขึ้นในฌานนี้. อีกอย่างหนึ่ง เรากล่าวว่าไม่ควรทำความตกลงใจว่า ไม่พอ ไม่มีที่สิ้นสุด เพียงเท่านี้จึงจะพอ. บทว่า เนวสญฺานาสญฺายตนสฺสปิ คือ เรากล่าว การละสมาบัติอันสงบแล้วแม้เห็นปานนี้. บทว่า อณุํ วา ถูลํ วา สังโยชน์ ละเอียดก็ดี หยาบก็ดี ได้แก่สังโยชน์เล็กก็ดี ใหญ่ก็ดี คือมีโทษน้อยก็ดี มีโทษมากก็ดี. บทที่เหลือในที่ทั้งปวงง่ายทั้งนั้น. อนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงจบเทศนา ด้วยธรรมเป็นยอดคือพระ- อรหัต ด้วยสามารถบุคคลที่ควรแนะนำได้ด้วยประการฉะนี้. จบอรรถกถาลฏุกิโกปมสูตรที่ ๖
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka