พระไตรปิฎก

มาณพเหล่านั้นกล่าวว่า ข้าแต่ท่านพราหมณ ถ้าท่านผู้เจริญ ชอบใจคำสั่งสอนของพระสัมมาสัมพุทธ- เจ้าอย่างนี้ แม้ข้าพเจ้าทั้งหลายจักบวช ในสำนักของพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีพระ- ปัญญาอันประเสริฐ ดังนี้แล้วพราหมณ์ ๓๐๐ คนเท่านั้น พากันประนมอัญชลี ทูลขอบรรพชาว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาค- เจ้า ข้าพระองค์ทั้งหลายจักประพฤติพรหม จรรย์ในสำนักของพระองค์. พรหมจรรย์อันเรากล่าวดีแล้ว อันผู้ ปฏิบัติจะพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล เป็นเหตุทำให้บรรพชาของผู้ไม่ประมาท ศึกษาอยู่ ไม่เป็นโมฆะ. เสลพราหมณ์พร้อมทั้งบริษัท ได้บรรพชา ได้อุปสมบทในสำนักของ พระผู้มีพระภาคเจ้า. [๖๑๐] ครั้งนั้นแล เกณิยชฎิลสั่งให้จัดแจงขาทนียโภชนียาหารอย่าง ประณีตในอาศรมของตนตลอดราตรีนั้นแล้ว ใช้ให้คนไปกราบทูลภัตกาลแด่ พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ได้เวลาแล้ว ภัตตาหารสำเร็จแล้ว พระเจ้าข้า ครั้งนั้น เป็นเวลาเช้า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงนุ่งอันตรวาสกแล้ว ทรงถือบาตรและจีวร เสด็จเข้าไปยังอาศรมของเกณิยชฎิล แล้วประทับนั่งบน อาสนะที่เขาจัดไว้ถวาย พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ ลำดับนั้น เกณิยชฎิลได้อังคาส ภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุขให้อิ่มหนำเพียงพอ ด้วยขาทนียโภชนียาหาร