Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 23 หน้าที่ 483

เล่ม มมร. 23 หน้า 483 ข้อ 809
อรรถกถาราหุโลวาทสูตร ราหุโลวาทสูตร ขึ้นต้นว่า ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้:- ในพระสูตรนั้น คำว่า บ่มวิมุตติ มีวิเคราะห์ว่า ที่ชื่อว่า บ่มวิมุตติ ก็เพราะทำวิมุตติให้สุกงอม. คำว่า ธรรม ได้แก่ ธรรม ๑๕ อย่าง. ธรรมเหล่านั้น พึงทราบด้วยอำนาจแห่งของความหมดจดแห่ง อินทรีย์มีความเชื่อเป็นต้น . สมจริง ดังคำที่ท่านกล่าวไว้ว่า (๑) อินทรีย์คือความเธอย่อมหมดจดด้วยอาการ ๓ อย่างเหล่านี้ คือ ก. เว้นบุคคลผู้ไม่มีความเชื่อ. ข. เสพ คบ เข้านั่งใกล้ บุคคลผู้มีความเชื่อ. ค. พิจารณาสูตรที่เป็นเหตุให้เกิดความเลื่อมใส. (๒) อินทรีย์คือความเพียรย่อมหมดจดด้วยอาการ ๓ อย่างเหล่านี้ คือ ก. เว้นบุคคลเกียจคร้าน. ข. เสพ คบ เข้านั่งใกล้บุคคลผู้ปรารภความเพียร. ค. พิจารณาถึงความเพียรชอบ. (๓) อินทรีย์คือความระลึกย่อมหมดจดด้วยอาการ ๓ อย่างเหล่านั้น คือ ก. เว้นบุคคลผู้หลงลืมสติ. ข. เสพ คบ เข้านั่งใกล้บุคคลผู้ตั้งสติมั่น. ค. พิจารณาหลักการตั้งสติ (สติปัฏฐาน). (๔) อินทรีย์คือความตั้งใจมั่นย่อมหมดจดด้วยอาการ ๓ อย่างเหล่านั้น คือ ก. เว้นบุคคลผู้ไม่ตั้งใจมั่น. ๑. บาลี จูฬราหุโลวาทสูตฺตํ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka