พระไตรปิฎก

๖. สัทธาสูตร ว่าด้วยศรัทธา [๑๑๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี กรุงสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามล่วง ไปแล้ว พวกเทวดาสตุลลปกายิกามากด้วยกัน มีวรรณะงาม ยังพระวิหารเชตวัน ทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นแล้วจึงถวายอภิวาทพระผู้มี พระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง. [๑๑๓] เทวดาองค์หนึ่ง ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ศรัทธาเป็นเพื่อนสองของคน หาก ว่าความเป็นผู้ไม่มีศรัทธาไม่ตั้งอยู่ แต่นั้น บริวารยศและเกียรติยศย่อมมีแก่เขานั้น อนึ่ง เขานั้นละทิ้งสรีระแล้วก็ไปสู่สวรรค์ บุคคลพึงละความโกรธเสีย พึงทิ้งมานะ เสีย พึงล่วงสังโยชน์ทั้งปวงเสีย กิเลส เป็นเครื่องเกี่ยวข้อง ย่อมไม่เกาะเกี่ยว บุคคลนั้น ผู้ไม่เกี่ยวข้องในนามรูป ผู้ไม่ มีกิเลสเป็นเครื่องกังวล. [๑๑๔] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า พวกชนพาลผู้มีปัญญาทราม ย่อมตาม ประกอบความประมาท ส่วนนักปราชญ์