พระไตรปิฎก

รู้ตัวซึ่งธรรม มีปกติเพ่งอยู่ด้วยฌานที่ ๔ อันหาวิตกมิได้ ย่อมไม่กำเริบ ไม่ซ่านไป ไม่เป็นผู้ย่อท้อ. ภิกษุในศาสนานี้ เป็นผู้มีปกติอยู่ ด้วยธรรมเป็นเครื่องอยู่อย่างนี้มาก จึงข้าม โอฆะทั้ง ๕ ได้แล้ว บัดมิได้ข้ามโอฆะที่ ๖ แล้ว กามสัญญาทั้งหลายย่อมห้อมล้อม ไม่ได้ ซึ่งภิกษุผู้เพ่งฌานอย่างนี้มาก. [๕๑๙] ลำดับนั้นแล นางราคามารธิดา ได้กราบทูลพระผู้มีพระ ภาคเจ้าด้วยคาถาว่า พระศาสดาผู้เป็นหัวหน้าดูแลคณะ- สงฆ์ ได้ตัดตัณหาขาดแล้วและชนผู้มี ศรัทธาเป็นอันมาก จักประพฤติตามได้ แน่แท้ พระศาสดานี้เป็นผู้ไม่มีความอาลัย ได้ตัดขาดจากมือมัจจุราชแล้ว จักนำหมู่ ชนเป็นอันมาก ไปสู่ฝั่งพระนิพพาน. [๕๒๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ตถาคตมีความแกล้วกล้าใหญ่ ย่อม นำสัตว์ไปด้วยพระสัทธรรมแล เมื่อตถาคต นำไปอยู่โดยธรรม ไฉนความริษยาจะพึงมี แก่ท่านผู้รู้เล่า.