แม้นักเลงตั้งแสนมาในที่นี้ ก็ตาม
เถิด เราไม่สะเทือนขน ไม่สะดุ้ง ดูก่อน
มาร ถึงเราคนเดียว ก็ไม่กลัวท่าน. เรา
นี้จะหายตัวหรือเข้าท้องของท่าน แม้จะ
ยืนอยู่ ณ ระหว่างดวงตาบนดั้งจมูก ท่าน
จักไม่เห็นเรา.
เราเป็นผู้ชำนาญในจิต อิทธิบาทเรา
เจริญดีแล้ว เราพ้นแล้วจากเครื่องผูกทุก
ชนิด เราไม่กลัวท่านดอก ท่านผู้มีอายุ.
ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า อุบลวรรณาภิกษุณีรู้จักเรา
ดังได้อัน จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง.