พระไตรปิฎก

การปราบปราม ถึงที่สุดแห่งเวท มี พรหมจรรย์อันอยู่จบแล้ว ผู้ใดมียัญอัน น้อมเข้าไปแล้ว บูชาพราหมณ์ผู้นั้น ผู้นั้น ชื่อว่าย่อมบูชาพระทักขิไณยบุคคลโดยกาล [๖๖๑] สุนทริกภารทวาชพราหมณ์กราบทูลว่า การบูชานี้ของข้าพระองค์เป็นอัน บูชาดีแล้ว เซ่นสรวงดีแล้วเป็นแน่ เพราะ ข้าพระองค์ได้พบผู้ถึงเวทเช่นนั้น และ เพราะข้าพระองค์ไม่พบบุคคลเช่นพระองค์ ชนอื่นจึงบริโภคปายาสอันเหลือจากการ บูชา. สุนทริกภารทวาชพราหมณ์กราบทูลว่า ท่านพระโคดมผู้เจริญท่าน พราหมณ์ผู้เจริญ เชิญบริโภคเถิด. [๖๖๒] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า เราไม่บริโภคโภชนะที่ได้เพราะการ ขับกล่อม ดูก่อนพราหมณ์ นั่นไม่ใช่ธรรม ของผู้พิจารณาอยู่ พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ย่อมบรรเทาโภชนะที่ได้เพราะการขับ- กล่อม ดูก่อนพราหมณ์ เมื่อธรรมมีอยู่ นั่นเป็นความประพฤติ อนึ่ง ท่านจงบำรุง พระขีณาสพทั้งสิ้น ผู้แสวงหาคุณอันใหญ่ ผู้มีความคะนองอันสงบแล้ว ด้วยสิ่งอื่น