พระไตรปิฎก

ดูก่อนพราหมณ์ ท่านเผาไม้อยู่อย่า สำคัญซึ่งความบริสุทธิ์ ก็การเผาไม้นี้เป็น ของภายนอก ผู้ฉลาดทั้งหลายย่อมไม่กล่าว ความบริสุทธิ์ด้วยการเผาไม้นั้น ดูก่อน พราหมณ์ เราละการเผาไม้ซึ่งบุคคล พึงปรารถนาความบริสุทธิ์ด้วยการเผาไม้ อันเป็นของมีในภายนอก แล้วยังไฟคือ ญาณให้โพลงภายในตนทีเดียว เราเป็น พระอรหันต์ มีไฟอันโพลงแล้วเป็นนิตย์ มีจิตตั้งไว้ชอบแล้วเป็นนิตย์ ประพฤติ- พรหมจรรย์อยู่ ดูก่อนพราหมณ์ มานะแล เป็นดุจภาระคือหาบของท่าน ความโกรธ ดุจควัน มุสาวาทเป็นดุจเถ้า ลิ้นเป็น ประดุจภาชนะเครื่องบูชา หทัยเป็นที่ตั้ง กองกูณฑ์ ตนที่ฝึกดีแล้ว เป็นความรุ่ง- เรืองของบุรุษ ดูก่อนพราหมณ์ บุคคลผู้ ถึงเวททั้งหลายนั้นแล อาบให้ห้วงน้ำคือ ธรรมของบุรุษทั้งหลาย มีท่าคือศีลไม่ขุ่น มัว อันบิณฑิตทั้งหลายสรรเสริญแล้ว มี ตัวไม่เปียกแล้ว ย่อมข้ามถึงฝั่ง ดูก่อน พราหมณ์ สัจธรรม ความสำรวม พรหมจรรย์ การถึงธรรมอันประเสริฐ อาศัยในท่ามกลาง ท่านจงกระทำความ