พระไตรปิฎก

๑๒. โขมทุสสสูตร ว่าด้วยธรรมของสภา [๗๒๔] ข้าพเจ้าได้สดับแล้วอย่างนี้ :- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ นิคมชื่อว่า โขมทุสสะ ของเจ้าศากยะ ในแคว้นสักกะ. ครั้งในเวลาเช้า พระผู้มีพระเจ้าทรงนุ่งแล้วทรงถือบาตรและจีวร เสด็จ เข้าไปบิณฑบาตยังโขมทุสสนิคม. สมัยนั้น พราหมณ์และคฤหบดีชาวโชมทุสสนิคม ประชุมกันอยู่ใน สภาด้วยกรณียกิจบางอย่าง และฝนกำลังตกอยู่ประปราย. ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จเข้าไปยังสภานั้น. พราหมณ์และคฤหบดีชาวโชมทุสสนิคม ได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จมาแต่ไกล ครั้นแล้วได้กล่าวคำนี้ว่า คนพวกไหนชื่อว่าสมณะโล้น และ คนพวกไหนรู้จักธรรมของสภา. [๗๒๕] ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสกะพราหมณ์และคฤหบดี ชาวโขมทุสสนิคม ด้วยพระคาถาว่า ในที่ใดไม่มีคนสงบ ที่นั้นไม่ชื่อว่า สภา คนเหล่าไดไม่กล่าวธรรม คนเหล่า นั้นไม่ชื่อว่าคนสงบ คนละราคะโทสะ และโมหะแล้วกล่าวธรรมอยู่ คนเหล่านั้น ชื่อว่าคนสงบ. [๗๒๖] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว พราหมณ์และ คฤหบดีชาวโขมทุสสนิคม ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ท่านพระโคดม