พระไตรปิฎก

รูปอย่างใดอย่างหนึ่งในโลกนี้ ที่ตั้ง อยู่บนแผ่นดินก็ดี ทั้งตั้งอยู่ในเวหาสก็ดี ที่อยู่ในแผ่นดินก็ดี ย่อมทรุดโทรม เป็น ของไม่เที่ยงทั้งหมด บุคคลทั้งหลายผู้ สำนึกตน ย่อมถึงความตกลงอย่างนี้เที่ยว ไป. ชนทั้งหลายเป็นผู้ติดแล้ว ในอุปธิ ทั้งหลายคือ ในรูปอันตนเห็นแล้ว ใน เสียงอันตนได้ฟังแล้ว ในกลิ่นและรสอัน ตนได้กระทบแล้ว และในโผฏฐัพพารมณ์ อันตนทราบแล้ว ท่านจงบรรเทาความ พอใจในถามคุณ ๕ เหล่านั้น เป็นผู้ไม่ หวั่นไหว บุคคลใดไม่ติดอยู่ในกามคุณ ๕ เหล่านั้น บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลนั้น ว่า เป็นมุนี. วิตกของคนทั้งหลายอาศัยปิยรูปสาต รูป ๖๐ เป็นอันมาก ตั้งลงแล้วโดยไม่เป็น ธรรมในหมู่ปุถุชน บุคคลไม่พึงถึงวังวน กิเลสในอารมณ์ไหน ๆ และบุคคลผู้ไม่ พูดจาชั่วหยาบ จึงชื่อว่าเป็นภิกษุ. บัณฑิตผู้มีจิตตั้งมั่นแล้วตลอดกาล นาน ผู้ไม่ลวงโลก ผู้มีปัญญาแก่กล้า ผู้