พระไตรปิฎก

๓. เปสลาติมัญญนาสูตร ว่าด้วยการนึกดูหมิ่นภิกษุผู้มีศีล [๗๓๓] สมัยหนึ่ง ท่านพระวังคีสะอยู่ที่อัคคาฬวเจดีย์ เมืองอาฬวี กับท่านพระนิโครธกัปปะผู้อุปัชฌาย์ ก็โดยสมัยนั้นแล ท่านพระวังคีสะนึก ดูหมิ่นภิกษุทั้งหลาย ผู้มีศีลเป็นที่รักเหล่าอื่น ด้วยปฏิภาณของตน ครั้งนั้นแล ท่านพระวังคีสะมีความคิดดังนี้ว่า ไม่ใช่ลาภของเราหนอ ไม่เป็นลาภของเราหนอ เราได้ชั่วเสียแล้วหนอ เราไม่ได้ดีเสียแล้ว หนอ ที่เราดูหมิ่นภิกษุทั้งหลาย ผู้มีศีลเป็นที่รักเหล่าอื่น ด้วยปฏิภาณของตน ดังนี้. [๗๓๔] ครั้งนั้นแล ท่านพระวังคีสะยังความวิปฏิสารให้เกิดขึ้น แก่ตนด้วยตนเองแล้ว ได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ในเวลานั้นว่า ดูก่อนท่านโคดม ท่านจงละมานะ เสีย ท่านจงละหนทางแห่งมานะในโลก นี้เสีย ท่านจงเป็นผู้ละหนทางแห่งมานะ ในโลกนี้เสีย อย่าให้มีส่วนเหลือได้ (เพราะ) หมู่สัตว์ผู้อันความลบหลู่ทำให้ มัวหมองแล้ว ย่อมเป็นผู้มีความเดือดร้อน ตลอดกาลนาน สัตว์ทั้งหลายผู้อันมานะ กำจัดแล้วย่อมตกนรก ชนทั้งหลายผู้อัน มานะกำจัดแล้ว เข้าถึงนรกแล้ว ย่อม เศร้าโศกสิ้นกาลนาน ภิกษุผู้ชำนะกิเลส ด้วยมรรคเป็นผู้ปฏิบัติชอบ ย่อมไม่เศร้า- โศกเลยในกาลไหน ๆ ย่อมได้รับเกียรติคุณ