พระไตรปิฎก

แต่เราควรจะกล่าวกะท่าน บาปประมาณ เท่าปลายขนทราย ย่อมปรากฏประดุจ เท่าก่อนเมฆในนภากาศแก่บุรุษผู้ไม่มีกิเลส ดังว่าเนิน ผู้มักแสวงหาไตรสิกขาอัน สะอาดเป็นนิจ. [๗๙๙] ภิกษุกล่าวว่า ดูก่อนเทวดา ท่านรู้จักเราแน่ละ และท่านเอ็นดูเรา ดูก่อนเทวดา ท่านเห็น ธรรมเช่นนี้ในกาลใด ท่านพึงกล่าวอีก [ในกาลนั้น] เถิด. [๘๐๐] เทวดากล่าวว่า เราไม่ได้อาศัยท่านเป็นอยู่เลย และ เราไม่ได้มีความเจริญเพราะท่าน ดูก่อน ภิกษุ ท่านพึงไปสุคติได้ด้วยกรรมที่ท่าน พึงรู้. ลำดับนั้นแล ภิกษุนั้นเป็นผู้อันเทวดานั้นให้สลด ถึงซึ่งความสังเวช แล้วแล. จบปทุมปุปผสูตร วนสังยุต จบบริบูรณ์