พระไตรปิฎก

[๕๕๙ ] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นได้ตรัสคำไวยา- กรณภาษิตนี้แล้ว ได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปว่า สมาธิของผู้ใด ที่เขาสักการะอยู่ด้วยผลสมาธิ หาประมาณมิได้ ไม่หวั่นไหว้ด้วยสักการะ และความ เสื่อมสักการะ ผู้นั้นเพ่งอยู่ ทำความเพียรเป็นไป ติดต่อ เห็นแจ้งด้วยทิฏฐิอย่างละเอียด ยินดีในพระ นิพพานเป็นที่สิ้นอุปาทาน บัณฑิตทั้งหลายเรียกว่า สัปปุรุษ ดังนี้. จบสคัยหกสูตรที่ ๑๐ จบปฐมวรรคที่ ๑ รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. สุทธกสูตร ๒. พฬิสสูตร ๓. กุมมสูตร ๔. ทีฆโลมสูตร ๕. เอฬกสูตร ๖. อสนิสูตร ๗. ทิฏฐิสูตร ๘. สิคาลสูตร ๙. เวรัมภสูตร ๑๐. สคัยหกสูตร อรรถกถาสคัยหกสูตรที่ ๑๐ พึงทราบวินิจฉัยในสคัยหกสูตรที่ ๑๐ ดังต่อไปนี้. บทว่า อสกฺการเน จูภยํ ได้แก่ อสักการะ ๒ อย่าง. บทว่า สมาธิ คืออรหัตผลสมาธิ. ก็สมาธินั้น ไม่หวั่นไหวด้วยอสักการะนั้น. บทว่า อปฺปมาณวิหาริโน คืออยู่ด้วยผลสมาธิ หาประมาณมิได้. บทว่า สาตติกํ คือทำติดต่อกัน. บทว่า สุขุมทิฏฺิวิปสฺสกํ ความว่า ชื่อ