พระไตรปิฎก

ตติยปัณณาสก์ โยคักเขมีวรรคที่ ๑ อรรถกถาโยคักเขมีสูตรที่ ๑ โยคักเขมีวรรค โยคักเขมีสูตรที่ ๑ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า โยคกฺเขมปริยายํ ได้แก่เป็นธรรมปริยาย อันเป็นเหตุ ของบุคคลผู้มีความเกษมจากโยคะ. บทว่า ธมฺมปริยายํ แปลว่า เป็นเหตุ แห่งธรรม. บทว่า อกฺขาสิ โยคํ ได้แก่ กล่าวความประกอบ บทว่า ตสฺมา ได้แก่ เพราะเหตุที่ทรงเป็นผู้เกษมจากโยคะ เพราะเรียกเอาเอง หรือเพราะละโยคะได้ เพราะละโยคะได้ มิใช่มีเพราะเรียกเอาเองฉะนั้น. จบ อรรถกถาโยคักเขมีสูตรที่ ๑ ๒. อุปาทายสูตร ว่าด้วยความสุขความทุกข์อาศัยอะไรเกิด [๑๕๓] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อ อะไรมี สุขและทุกข์อันเป็นภายในอาศัยอะไรเกิดขึ้น. ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า พระเจ้าข้า ธรรมทั้งหลายของพวก ข้าพระองค์มีพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นมูล.