พระไตรปิฎก

๕๕. ปฐมอัชฌัตตายตนสูตร ว่าด้วยอายตนะภายในที่เป็นของไม่เที่ยง [๒๗๙] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นของไม่เที่ยง หูเป็นของ ไม่เที่ยง จมูกเป็นของไม่เที่ยง ลิ้นเป็นของไม่เที่ยง กายเป็นของไม่เที่ยง ใจเป็นของไม่เทียง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่ อย่างนี้ ฯลฯ กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี. จบ ปฐมอัชฌัตตายตนสูตรที่ ๕๕ ๕๖. ทุติยอัชฌัตตายตนสูตร ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นทุกข์ [๒๘๐] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นทุกข์ หูเป็นทุกข์ จมูก เป็นทุกข์ ลิ้นเป็นทุกข์ กายเป็นทุกข์ ใจเป็นทุกข์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในจักษุ ฯลฯ กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี. จบ ทุติยอัชฌัตตายตนสูตรที่ ๕๖ ๕๗. ตติยอัชฌัตตายตนสูตร ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นอนัตตา [๒๘๑] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นอนัตตา หูเป็นอนัตตา จมูกเป็นอนัตตา ลิ้นเป็นอนัตตา กายเป็นอนัตตา ใจเป็นอนัตตา ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่าย แม้ในจักษุ ฯลฯ กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี. จบ ตติยอัชฌัตตายตนสูตรที่ ๕๗