พระไตรปิฎก

แล้ว ทรงถือบาตรแลจีวร พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ เสด็จเข้าไปทางวนสัณฐา- คาร. บทว่า ภควนฺตํเยว ปุรกฺขิตวา ได้แก่ กระทำพระผู้มีพระภาคเจ้า ไว้ข้างหน้า. ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งกลางเหล่าภิกษุและ เหล่าอุบาสก ทรงให้สรงด้วยน้ำหอม ให้น้ำไหลลงต่ำ ด้วยเครื่องรองรับคือ ผ้า เช็ดด้วยชาติหิงคุ (มหาหิงคุ) สง่างาม ประดุจรูปปฏิมาทองคำแท่งแดง ที่เขาประจงวางไว้บนตั่ง ที่ผูกด้วยผ้ากัมพลแดง. ก็นี้เป็นทางพรรณนาพระคุณ. ของท่านโปราณาจารย์ทั้งหลายใน ข้อนั้น. พระผู้เป็นยอดโลก มีพระอาการเยื้องกราย คล้ายพระยาช้าง เสด็จดำเนินไปยังโรงมณฑล ทรงเปล่งพระรัศมี ประทับนั่งเหนืออาสน์อันประ- เสริฐ. ณ ที่นั้น พระผู้เป็นสารถีฝึกคนที่ควรฝึก เป็น เทพล่วงเทพ มีพระบุณยลักษณ์ ๑๐๐ ประทับนั่ง อยู่กลางพุทธอาสน์ รุ่งโรจน์ประดุจแท่งทองชมพู นุทบนผ้ากัมพลเหลือง. พระผู้ปราศจากมลทินดุจ แต่งทองชมพูนุท ที่วางไว้เหนือผ้ากัมพลเหลือง รุ่งโรจน์เหมือนรุ้งแก้วมณี ทรงเบ่งบานดั่งต้นสาละ ใหญ่ อันพระคุณประดับแล้วดังขึ้นเขาสิเนรุ เปล่ง รัศมีดังประสาททอง เบิกบานดังปทุมโกกนุท. ทรง รุ่งเรืองดังประทีปมีด้าม เหมือนดวงไฟบนยอดเขา บานสะพรั่งรุ่งโรจน์ดังต้นปาริฉัตตกะ ของทวยเทพ ฉะนั้น.