พระไตรปิฎก

๒. เวทนาสังยุต ปฐมกสคาถวรรคที่ ๑ ๑. สมาธิสูตร ว่าด้วยผู้มีจิตตั้งมั่นรู้เหตุเกิดและดับแห่งเวทนา [๓๕๙] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เวทนา ๓ เหล่านี้ เวทนา ๓ เป็น ไฉน คือ สุขเวทนา ทุกขเวทนา อทุกขมสุขเวทนา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เวทนา ๓ เหล่านี้แล. [๓๖๐] สาวกของพระพุทธเจ้ามีจิตมั่นคงดีแล้ว มี สัมปชัญญะ มีสติ ย่อมรู้ชัดซึ่งเวทนาและเหตุ เกิดแห่งเวทนาทั้งหลาย อนึ่งเวทนาเหล่านี้จะ ดับไปในที่ใด ย่อมรู้ชัดซึ่งที่นั้น ( คือนิพพาน ) และทางดำเนินให้ถึงความสิ้นไปแห่งเวทนาเหล่า นั้น เพราะสิ้นเวทนา ภิกษุเป็นผู้หมดความหิว ปรินิพพานแล้ว. จบ สมาธิสูตรที่ ๑