พระไตรปิฎก

๔. เจโตปริจจสูตร ว่าด้วยการกำหนดรู้ใจผู้อื่น [๑๒๘๙] ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย อนึ่ง เราย่อมกำหนดรู้ใจของสัตว์ อื่น ของบุคคลอื่นด้วยใจ คือ จิตมีราคะก็รู้ว่า จิตมีราคะ ฯลฯ จิตหลุดพ้น ก็รู้ว่า จิตหลุดพ้น เพราะได้เจริญ ได้กระทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้. จบเจโตปริจจสูตรที่ ๔ ๕. ฐานาฐานสูตร ว่าด้วยการรู้ฐานะและอฐานะ [๑๒๙๐] ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย อนึ่ง เราย่อมรู้ฐานะโดยความเป็น ฐานะและอฐานะโดยความเป็นอฐานะ ตามความเป็นจริง เพราะได้เจริญ ได้ การทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้. จบฐานาฐานสูตรที่ ๕ ๖.วิปากสูตร ว่าด้วยการรู้วิบากของกรรม [๑๒๙๑] ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย อนึ่ง เราย่อมรู้วิบากของการกระ ทำกรรมทั้งที่เป็นอดีต อนาคต และปัจจุบัน โดยฐานะ โดยเหตุ ตามความ เป็นจริง เพราะได้เจริญ ได้กระทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้. จบวิปากสูตรที่ ๖