[๑๖๐๕] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ใคร ๆ จะนับจะประมาณน้ำในมหา-
สมุทรว่า ประมาณเท่านี้ อาฬหกะ* หรือว่าร้อยอาฬหกะ พันอาฬหกะ
แสนอาฬหกะ มิใช่กระทำได้โดยง่าย ที่แท้ น้ำย่อมถึงความนับว่าเป็นกอง
น้ำใหญ่ จะนับจะประมาณมิได้ แม้ฉันใด ใคร ๆ จะนับจะประมาณบุญของ
อริยสาวกผู้ประกอบด้วยห้วงบุญห้วงกุศล ๔ ประการนี้ว่า ห้วงบุญห้วงกุศล
อันเป็นปัจจัยนำมาซึ่งความสุข มีประมาณเท่านี้ มิใช่กระทำได้โดยง่าย ที่แท้
ห้วงบุญห้วงกุศล ย่อมถึงความนับว่าเป็นกองบุญใหญ่ จะนับจะประมาณมิได้
ฉันนั้นเหมือนกัน พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระพุทธพจน์นี้ว่า
[๑๖๐๖] แม่น้ำเป็นอันมาก ที่หมู่ คือคณะ
นรชนอาศัยแล้ว ไหลไปยังสาครทะเล-
หลวง ซึ่งจะประมาณมิได้ เป็นที่ขังน้ำ
อย่างใหญ่ มีสิ่งที่น่ากลัวมาก เป็นที่อยู่ของ
หมู่รัตนะ ฉันใด สายธารแห่งบุญย่อม
ให้ไปสู่นรชนผู้เป็นบัณฑิต ผู้ให้ข้าวน้ำ
ผ้า ที่นอน ที่นั่งและเครื่องปูลาดเหมือน
แม่น้ำไหลไปสู่สาคร ฉันนั้นเหมือนกัน.
จบปฐมอภิสันทสูตรที่ ๑
* อาฬหกะ เท่ากับ ๔ ทะนาน